03 October, 2017

အသက္ ၄၀ ရွိျပီ ျဖစ္သည့္ မိန္းမ တစ္ေယာက္ အေၾကာင္း


(၁)
အခန္းက်ဥ္းကေလး။ သီခ်င္းေတြ ဝတၱဳေတြမွာ ေရးသလို ေမွာင္မည္း တိတ္ဆိတ္၍ေတာ့ မေနပါ။ ေလးေပ မီးေခ်ာင္း တစ္ေခ်ာင္းက အခန္းက်ဥ္းေလးကို လင္းထိန္ေနဖို႕ လံုေလာက္ေလသည္။ ကားလမ္းမ ထက္မွ ၂၄နာရီ ၾကားေနရေသာ ကားသံေတြကေတာ့ ဒီအခန္းေလးကို ဘယ္ေတာ့မွ တိတ္ဆိတ္ေသာ အခန္းေလး ျဖစ္ခြင့္မေပး။ အိပ္ခ်ိန္ မေရာက္မခ်င္း ဖြင့္ထားတတ္ေသာ တီဗြီဇာတ္ကားထဲမွ စကားေျပာသံကေတာ့ ညနက္လွ်င္ သူမ်ားအခန္းမ်ားမွ ၾကားမည္စိုး၍ တိုးထားတတ္ေသာေၾကာင့္ သူမ ကိုယ္တိုင္ပင္ သဲကြဲစြာ မၾကားရတတ္။ ဘာကိုမွ မလုပ္ခ်င္၊ မစဥ္းစားခ်င္သည့္ အခါမ်ိဳးတြင္ ထိုင္းစေလာင္းမွ လာေနသည့္ နိုင္ငံျခားကား တစ္ခုခု ဖြင့္ကာ ဇာတ္လမ္းကို ေသခ်ာ နားလည္သည္ ျဖစ္ေစ မလည္သည္ ျဖစ္ေစ၊ တစ္ပိုင္းတစ္စမွ စ၍ျဖစ္ေစ ၾကည့္ေနျမဲ။

အခန္းက်ဥ္းေလးထဲတြင္ စားပြဲတစ္လံုး၊ တီဗြီတစ္လံုး၊ သစ္သားကုလားထိုင္ေပၚ တင္ထားသည့္ တကၠသိုလ္ ပထမနွစ္ကတည္းက သံုးခဲ့ေသာ သံေသတၱာေဟာင္းတစ္လံုး။ အဲဒီတုန္းကတည္းက အသစ္ဝယ္ခဲ့သည္ မဟုတ္ပဲ အိမ္မွာ ရွိသည့္ သံေသတၱာကို ျပန္ျပင္ေပးခဲ့ျခင္း ျဖစ္ေၾကာင္း မွတ္မိေနေသးသည္။ တကၠသိုလ္ ပထမနွစ္ တက္မည္ ဆိုေတာ့ အသိ အန္တီတစ္ေယာက္ လက္ေဆာင္ေပးခဲ့သည့္ အလတ္စား မွန္ဝိုင္းကေလးလည္း ေဒါက္ကေလး နည္းနည္း က်ိဳးေနေပမယ့္ ခုခ်ိန္ထိ သနပ္ခါးလိမ္းခ်ိန္တြင္ ၾကည့္ေနဆဲ။ သနပ္ခါးမွဳန္ေတြ ကပ္ေနသည္ကိုေတာင္ တစ္နွစ္ေနမွ တစ္ခါေလာက္သာ မွန္တိုက္ဖို႕ သတိရတတ္သူ။ အနွစ္ ၂၀ အတြင္း မွန္အသစ္တစ္ခ်ပ္ မဝယ္ခဲ့သည့္ မိန္းမ တစ္ေယာက္က ခုခ်ိန္မွာ နွဳတ္ခမ္းနီကိုေတာ့ အျဖစ္ရွိေအာင္ ဆိုးတတ္ေနပါျပီ။ အသက္ၾကီး ရာထူးၾကီးေနျပီ ျဖစ္သည့္ မိန္းမ တစ္ေယာက္က မ်က္ႏွာေျပာင္နွင့္ မေနသင့္ေၾကာင္းကိုေတာ့ သူမ နားလည္သည္။

ယခုအခ်ိန္ထက္ ရာထူး ေလးဆင့္ နိမ့္စဥ္ လြန္ခဲ့ေသာ ၁၀ နွစ္ေက်ာ္ကလည္း ေဘးခ်င္းကပ္ ပံုစံတူ အေဆာင္က ဒီလို အခန္းက်ဥ္းေလးထဲမွာ သံုးနွစ္တာ ေနခဲ့ဖူးသည္။ ခုလို ရာထူးနွင့္ ျပန္ေရာက္လာေတာ့လည္း ဒီလို အခန္းက်ဥ္းေလးထဲမွာ မေျပာင္းမလဲ ေနရဆဲပင္။ ဒီအခန္းက်ဥ္းေလးထဲ ျပန္ေရာက္မွ မစဥ္းစားခ်င္ပဲ ထားထားသည့္ ဘဝအေျခအေနကို ခဏ ခဏ စဥ္းစားမိ ေနေလသည္။

ဘြဲ႕ သံုးဆင့္ ရခဲ့သည္။ ရာထူးတိုး ကံေကာင္းသည္ဟု အမ်ားက ေျပာၾကသည္။ ဘဝက ပူပင္စရာ မရွိ ျပည့္စံုသည္ဟု အမ်ားက ထင္ၾကသည္။ Facebook ေပၚက ဓာတ္ပံုေတြထဲမွာ အျမဲတမ္း ျပံဳးေနတတ္သည္။ ေက်ာင္းတုန္းကတည္းက ခုခ်ိန္ထိပင္ အမ်ားနည္းတူ အဖိုးတန္အဝတ္အစားေတြ မ်ားမ်ားစားစား မဝယ္ႏိုင္ မဝတ္နိုင္၊ လက္ဝတ္ရတနာ မဝတ္နိုင္သူ ျဖစ္ေသာ္လည္း ဘယ္သူကမွ သူမကို က်ပ္တည္းေသာ အိမ္က လာသည္ဟု မထင္ခဲ့ၾက။ သူမကလည္း လက္ဝတ္လက္စား ဝတ္ရမွာလည္း တကယ့္ကို ဝါသနာမပါသည္မို႕  ေစ်းသက္သာေသာ အဝတ္အစားေလးမ်ားနွင့္ပင္ စတိုင္က်ေအာင္ ဝတ္တတ္ေသာ သူမကို ဘယ္သူကမွလည္း ထူးထူးေထြေထြ အထင္လည္း မေသးခဲ့ၾကပါေပ။ သူမက မ်က္နွာသာ အလွမျပင္ေသာ္လည္း အဝတ္ကိုေတာ့ မလိုက္မဖက္ ေကာက္ဝတ္တာမ်ိဳး ဘယ္ေတာ့မွ မလုပ္တတ္။ သူမ၏ ေသတၱာေဟာင္းေလးထဲမွ ယူနီေဖာင္း မဟုတ္သည့္ အျပင္ ဝတ္စံု အမ်ားစုသည္ ယခင္က သူမ အေမ ေပးထားသည္မ်ားနွင့္ ေနာက္ပိုင္း သူမ တပည့္ေလးမ်ား၊ သူငယ္ခ်င္းမ်ားက ေမတၱာနွင့္ ေပးထားသည့္ လက္ေဆာင္မ်ားသာ ျဖစ္ျပီး သူမက ခ်ဳပ္ခသာ စိုက္ခဲ့ရ၍ ေသတၱာတစ္လံုး ျပည့္ေနျခင္းသာ။ သူမလို အေနအထားနွင့္က ေပၚသမွ်ကို ဝယ္ဝတ္နိုင္သည့္ အေနအထားမ်ိဳး မဟုတ္ခဲ့။

(၂)
တစ္ခါတစ္ရံေတာ့ အတိတ္ကံ အေၾကာင္းကို ေတြးမိတတ္သည္။ တစ္ခ်ိဳ႕ မိန္းမေတြ ေမြးလာကတည္းက ျပီးျပည့္စံုေသာ မိသားစုမွာ လူျဖစ္လာသည္။ မရွိဆိုေသာ စကားကို မၾကားဖူးေသာ သူမ်ား။ အိမ္ေထာင္ရက္သား က်ေတာ့လည္း တန္းတူ ရည္တူ ကိုယ့္ကို လိုေလေသးမရွိ ထားႏိုင္သူနွင့္သာ ဖူးစာဆံုၾကသူမ်ား ရွိသည္။ သူမက တကၠစီခ ႏွေျမာလို႕ ဘတ္စ္ကားႏွင့္ သြားရမွာလည္း ပင္ပန္းလို႕ အခန္းေအာင္း ေနတဲ့ အခါမ်ိဳးမွာ ကားလွလွေတြနွင့္ လာေခၚႏိုင္သည့္ မိဘ၊ ခ်စ္သူ ရွိသူေတြကို ၾကည့္ရင္းလည္း အတိတ္ကံ အေၾကာင္းကို ေတြးမိသည္။ အဲသလိုမ်ိဳးႏွင့္ သူမ ဘဝကို ႏွိဳင္းယွဥ္ၾကည့္ေတာ့ မိုးေပၚကို အရမ္းၾကီး ေမွ်ာ္ၾကည့္ရာ ေရာက္သည္။ အဲဒီေတာ့လည္း သြားရင္း လာရင္း ေအာက္ ငံုၾကည့္မိေတာ့ လမ္းဂြဆံုေတြမွာ ကေလး တစ္ဖက္နွင့္ ေတာင္းစားသူေတြ၊ ေဆးလိပ္ ကြမ္းရာ ပန္းေရာင္းသူေတြကုိ ျမင္ရသည္။

မဟုတ္ေသးဘူး။ သူမဟာ ေလာဘၾကီးသူပဲ။ ေက်နပ္နွစ္သိမ့္နိုင္သူလို႕ ကိုယ့္ကိုယ္ကို ေျပာရင္း ေလ်ွာက္လက္စ လမ္းကို ဆက္ေလွ်ာက္ေနေပမယ့္… တကယ္ေတာ့ မဟုတ္ဘူး။ ေရာင့္ရဲႏိုင္လို႕  မဟုတ္ဘူး။ ဒီအလုပ္ကို ဝါသနာပါျပီး သံေယာဇဥ္ ၾကီးတာလည္း ရာခိုင္ႏွဳန္း ခပ္နည္းနည္း။ တကယ္ေတာ့ သတၱိ မရွိတာရယ္၊ ပ်င္းတာရယ္၊ မစြန္႕စားရဲ တာရယ္…။ အဲဒါနဲ႕ ပဲ သိသိရက္နဲ႕ လမ္းသစ္ ေျပာင္းေလွ်ာက္ဖို႕ ဝန္ေလး။ အခ်ိန္မီ ေျပာင္းေလွ်ာက္သူေတြ၊ ဘယ္လို ၾကိဳးစားခဲ့ရလည္း သိေနသည္။ ဘယ္လို ေအာင္ျမင္ၾကီးပြား သြားလည္း သိေနသည္။ သူမကေတာ့ ကိုယ့္ကိုယ္ကို အျဖစ္မရွိဘူး လို႕  ထင္ေနဆဲ။ ေက်ာင္းတုန္းကလည္း သူမက ဘယ္တုန္းကမွ ထိပ္ဆံုးက မဟုတ္ခဲ့…။ အလယ္အလတ္မွာပဲ အျမဲ ေနခဲ့သူ…။

ဖတ္ဖူးထားသည့္ စကားတစ္ခြန္း ရွိသည္။ ဆင္းဆင္းရဲရဲ ေမြးလာတာ ကိုယ့္အျပစ္ မဟုတ္ပါဘူး။ ဆင္းဆင္းရဲရဲ ေသသြားရရင္ေတာ့ ကိုယ္အသံုးမက်လို႕ပါပဲတဲ့။ အဲသလိုမ်ိဳး အဓိပၸါယ္ ဆန္ဆန္။ ဒါေပမယ့္ သူမက ဘဝကို ေရဆန္ ျပန္ကူးရမွာ ေၾကာက္ေနျပန္သည္။ ေရစုန္မွာ ေမ်ာေနမိသည့္ လမ္းက သက္သာတယ္ မဟုတ္ေပမယ့္၊ ပင္ပန္းေနရင္ေတာင္ လုပ္ေနက်ေလး မဟုတ္လား။ ေရဆန္လို အဆင္မသင့္လွ်င္ လက္ဗလာ ျပန္ျဖစ္ မသြားနိုင္ဘူးေလ။

ဘာျဖစ္လို႕ အဲသေလာက္ေတာင္ ျငီးျငဴ ေနတာလဲ။ အဲဒီ လခက တစ္ေယာက္စာေတာ့ ေကာင္းေကာင္း ေလာက္ပါတယ္ လို႕ ။ မွန္ေတာ့ မွန္သားေပါ့။ သူမမွာ ေထာက္ပံ့ရမည့္ သားသမီး မရွိေပမယ့္ ေထာက္ပံ့ရမယ့္ မိဘ ရွိတာကို လူေတြက ဘာလို႕မျမင္ပါလိမ့္။ ဒီအသက္ အရြယ္ ေရာက္လာသည့္ ပညာအမ်ားၾကီး သင္ေပးထားျပီးတဲ့ တစ္ဦးတည္းေသာ သမီးက မေထာက္ပံ့ႏိုင္လွ်င္ တစ္သက္လံုး အစိုးရဝန္ထမ္း လုပ္လာျပီး ပင္စင္ယူလိုက္သည့္ မိဘမ်ားက ပင္စင္လစာႏွင့္ ထမင္ၾကမ္းခဲ ယပ္ခတ္ျပီး စားေနရမွာတဲ့လား။ ပင္စင္လစာ ဆိုတာကလည္း သားဆိုး ေျမးဆိုးေတြ မရွိတာေတာင္မွ ထမင္းနွစ္နပ္ ဝဝလင္လင္ စားနိုင္သည့္ ပမာဏမ်ိဳးမွ မဟုတ္ေပပဲ။

အသက္ၾကီးသြားသည့္ မိဘေတြ ဆိုတာ ကေလးေတြလို ျပန္ျဖစ္သြားတတ္ေသးတာ။ ကေလးေတြ ဆိုတာက ကိုယ့္မိဘ အေျခအေန ဘယ္လိုလဲ မသိပဲ သူတို႕ ပူဆာ ခ်င္တာကိုသာ  ပူဆာတတ္သူေတြ မဟုတ္လား။ မိဘေတြမွာ ကိုယ့္သားသမီးကို သူမ်ား တန္းတူ မဝယ္မခ်မ္း ေပးနိုင္ရင္ စိတ္ထဲ မေကာင္းျဖစ္ရ။ ကိုယ့္မိဘေတြ သူတို႕ လွဴခ်င္သေလာက္ မလွဴေပးႏိုင္၊ သူတို႕ သြားခ်င္တာ သူတို႕ ဝယ္ခ်င္တာ စိတ္ရွိသလို လုပ္မေပးနိုင္တဲ့ သားသမီးတစ္ေယာက္ ရင္ထဲမွာလည္း အဲသလိုပဲ ရွိတတ္တာပါ။ ဘယ္သူ႕ရဲ႕  သားသမီးကေတာ့ ေငြ ဘယ္ေလာက္ ပို႕ ႏိုင္တယ္ ဆိုတာမ်ိဳး၊ ဘယ္သူေတြကေတာ့ သူ႕ သားသမီး ရွိရာ ႏိုင္ငံရပ္ျခားမွာ ေအးေအးလူလူ လိုက္သြားေနတယ္ ဆိုတာမ်ိဳး၊ ဘယ္သူေတြကေတာ့ ဗုဒၶဂါယာ သြားၾကတယ္ ဆိုတာမ်ိဳးေတြကို ဥေပကၡာ ျပဳထားရတာ လြယ္တယ္ မ်ား မွတ္လို႕ …။ ဒီအခ်ိန္ေရာက္မွေတာ့ ဒီလမ္းကို ေလွ်ာက္ခိုင္းခဲ့တာ အေမတို႕ ပဲ ရယ္လို႕ လည္း ေျပာမေနခ်င္ေတာ့ပါဘူး။

(၃)
ဘယ္ေလာက္ပဲ စိတ္ဓာတ္ၾကံ့ခိုင္တဲ့ မိန္းမပဲ ျဖစ္ျဖစ္ ေပ်ာ့ညံခ်ိန္ တစ္ခ်ိန္ေတာ့ ရွိတတ္တာပဲ။ လူတိုင္း လိုလိုမွာပါပဲ…။  ျပီးျပည့္စံုတဲ့သူ ဆိုခဲ့ရင္ေတာင္ အထီးက်န္ျခင္းက တစ္ေထာင့္ တစ္ေနရာမွာ ရွိေနတတ္သည္။ အခြင့္အေရး ရတဲ့အခါ ပူးဝင္ဖို႕ ေပါ့။

တစ္ေယာက္တည္း ေနတိုင္း အထီးက်န္ေနတာ မဟုတ္ပါဘူး လို႕  ေၾကြးေၾကာ္တတ္သူေတြထဲမွာ သူမက ထိပ္ဆံုးက ပါသူပါ။ တစ္ေယာက္တည္း ေနရျခင္းက ေပ်ာ္ေမြ႕စရာ ေကာင္းတာလည္း ခံစားခ်က္တူသူေတြၾကား ျငင္းစရာ မလိုတဲ့ အခ်က္ပဲ မဟုတ္ပါလား။ ဟင္းခ်က္ပ်င္းရင္ ရွိတာနဲ႕ စား အခန္းေအာင္းျပီး တီဗြီ ၾကည့္ေနခ်င္ ေန၊ ေကာ္ဖီတစ္ခြက္၊ သီခ်င္းတစ္ေခြနဲ႕  စာအုပ္ဖတ္ေနခ်င္ေန၊ တစ္ေနကုန္ အျပင္ထြက္ျပီး Shopping ပတ္ခ်င္သေလာက္ ပတ္ပတ္။ တစ္ေယာက္တည္း ေပ်ာ္ေမြ႕ တတ္သူေတြမွာ လုပ္စရာေတြ အျပည့္။

သို႕ေပမယ့္လည္းေပါ့ေလ ေျပာခဲ့သလိုပဲ။ တစ္ခါတေလေတာ့ အထီးက်န္ျခင္းက ရွိမွန္းမသိေအာင္ ရွိေနတတ္တာပါ။ သူမတစ္သက္ သူမကို ဂရုစိုက္မယ့္သူ၊ ခ်စ္မယ့္သူ (မိဘေတြကလြဲရင္) မရွိခဲ့စဖူး။ ငယ္ငယ္က လူ ၁၀၀ ေလာက္ ရွိတဲ့ အတန္းထဲမွာ သူမကို မွတ္မိ သိရွိတဲ့ သူက ၁၀ ေယာက္ေလာက္သာ ရွိခဲ့တာ။ ၅ ေယာက္ကေတာ့ ခုခ်ိန္ထိ သူငယ္ခ်င္းေကာင္း ျဖစ္ေနတာ တစ္ခုေတာ့ ကံေကာင္းပါရဲ႕။ ဒီလိုမ်ိဳး ပတ္ဝန္းက်င္က ဂရုစိုက္မိဖြယ္ မရွိတဲ့ မိန္းမတစ္ေယာက္မွာ ခ်စ္သူ မရွိခဲ့တာ အံၾသစရာေတာ့ မဟုတ္ပါ။

လူစိမ္းေတြနဲ႕ အျပင္မွာ ျမန္ျမန္ မရင္းႏွီးလြယ္တဲ့ သူမက အင္တာနက္ေပၚက ဘဝမွာေတာ့ လူစိမ္းေတြနဲ႕ စကားစျမည္ေတြ ဆိုဖူးပါရဲ႕။ ဒါကလည္း တစ္ေယာက္တည္း ေပ်ာ္ေမြ႕တတ္သူရဲ႕ အတြင္းစိတ္ကို ခ်ိဳးေဖာက္လိုက္ျခင္းပါပဲ။ ရိုးရိုးသားသား သူငယ္ခ်င္းေတြ ရွိခဲ့ဖူးသည္။ တတိယဘြဲ႕ အတြက္ စိတ္က်ဥ္းက်ပ္ခ်ိန္မွာ ထြက္ေပါက္ရွာျခင္းလည္း ျဖစ္ခဲ့သည္။  အဲဒီအခ်ိန္က လူေတြက ခုေခတ္လို လြယ္လြယ္ က်ဴၾကသူေတြ မဟုတ္ပါ။ သူမလိုပဲ သူငယ္ခ်င္းရွာလိုသူေတြလည္း ရွိခဲ့ဖူးသည္။

အဲဒီေနာက္ပိုင္း ေခတ္မွာေတာ့ online ေပၚတက္တိုင္း အေပ်ာ္ရွာခ်င္သူ အထင္နဲ႕ က်ဴတာေတြလည္း ခံရဖူးသည္။ သူမလည္း အိပ္မက္ဘဝတစ္ခု ထြက္ေပါက္ရွာခ်င္တဲ့ အခိုက္အတန္႕ေတြမွာ တစ္ေယာက္စ နွစ္ေယာက္စ ေျပာဖူးပါသည္။ ေျပာတဲ့သူေတြလည္း လြယ္လြယ္ေျပာ။ ေမ့တဲ့အခါလည္း လြယ္လြယ္ေမ့ၾက။ ျပင္ပဘဝကို အမွန္အတိုင္း မျမင္နိုင္တဲ့အခါ စစ္မွန္မွဳ ဆိုတာ ဘယ္အခါမွ မရွိတတ္တာ သဘာဝပါ။ ေနာက္ေတာ့ ဟန္ေဆာင္ ပန္ေဆာင္ေတြ ေျပာၾကတဲ့ ဘဝကို သူမက ျငီးေငြ႕ လြယ္လာသည္။

ပတ္ဝန္းက်င္က သူငယ္ခ်င္း ဆိုသူေတြကိုလည္း သူမက အရာရာတိုင္း ေျပာမျပတတ္ခဲ့ဘူး။ အဲဒါကလည္း တစ္ခါတရံ ရင္ဖြင့္ေဖာ္ လိုမိတဲ့ အေၾကာင္းမ်ားလား။ တကယ္ဆို အဲသလိုလည္း မဟုတ္ျပန္ဘူး။ တစ္ေယာက္ေယာက္ကို ခ်စ္ ၾကည့္ခ်င္ခဲ့တာ။ ခဏတာေလာက္ပဲ။ တစ္ေယာက္တည္း ေပ်ာ္ေမြ႕ တယ္ဆိုတာ တကယ္ မဟုတ္ပဲ လူၾကားေကာင္းရံု ေျပာတာလား ကိုယ့္ကိုယ္ကို အထင္ေရာက္မိ။

သူနဲ႕ ဖုန္းေျပာရျခင္းကို သာယာတတ္လာသည္။ သူ႕ မတိုင္ခင္ကလည္း အဲသလိုပဲ တစ္ေယာက္စ နွစ္ေယာက္စ ေျပာဖူးပါသည္။ အပ်င္းေျပ၊ အားပါနားပါရယ္လို႕ အေၾကာင္းျပခ်က္နဲ႕။ အဲသလိုေလးနဲ႕ပဲ မၾကာမတင္ ျပီးသြား။ အခုေတာ့ အဲသလိုေလး ျပီးသြားခ်င္ျပီ ဆိုတာ ခဏ ခဏ ေတြးရင္း ခုထက္ထိ မျပီးနိုင္ေသး။ သူ႕ဘက္ကလည္း ေနာက္တစ္ေယာက္ မရွိေသး၊ သူမဘက္ကလည္း ေနာက္တစ္ေယာက္ မရွိေသးေတာ့ သူ႕ ဘက္က ျပီးမသြားေသးသလို သူမ ဘက္ကလည္း ျပီးသြားဖို႕ကို အားနာပါးနာ။ ခ်စ္သူရယ္လို႕ တရားဝင္ ကတိကဝတ္မ်ိဳး မရွိခဲ့ပါဘူး လို႕ သူမဘက္က ထင္သည္။ သူဟာ သူငယ္ခ်င္းေကာင္းပါ။ (သူကေတာ့ အဲလိုေျပာတိုင္း စိတ္ဆိုးတတ္သည္။) သူငယ္ခ်င္း အရင္းေတြကိုေတာင္ မျငီးျငဴူဖူးတဲ့ စကားေတြ သူ႕ကို ေျပာဖူးသည္။ ရင္ဖြင့္ေဖာ္ လိုအပ္ရံု သက္သက္လား။ တကယ္ ခ်စ္မိခဲ့သလား။ မေသခ်ာပါဘူး။ ဘယ္လို ခံစားခ်က္နဲ႕ပဲ ျဖစ္ျဖစ္..။ သူ႕ဘက္ကလည္း မလာႏိုင္ဘူး။ သူမဘက္ကလည္း မသြားႏိုင္ဘူး။ တစ္ခါတစ္ေလ ဝတၱဳဖတ္ျပီး မ်က္ရည္က်ရသလို ကိုယ့္ဇာတ္လမ္းကိုယ္ ဆင္ၾကည့္မိရင္း သူမ မ်က္ရည္က်ဖူးသည္။ ဒါေပမယ့္ ျပီးသြားရင္လည္း ဘာမွ မျဖစ္ဘူးလို႕  ယံုၾကည္ခ်က္ကေတာ့ သူမမွာ ရွိေနဆဲ။ သူမထက္ သာတဲ့ မိန္းမနဲ႕ ထပ္ေတြ႕ခဲ႕ ရင္ သူေျပာင္းလဲသြားနိုင္တယ္ လို႕ သံသယလည္း ရွိေနဆဲ။ သူမလည္း သူ႕ ထက္ သာျပီး သူမကို ခ်စ္လာတဲ့သူ ေနာက္တစ္ေယာက္ ေတြ႕ခဲ့ရင္ ေျပာင္းလဲ သြားမလား ကိုယ့္ကိုယ္ကိုလည္း သံသယ ရွိသည္။

သူမရဲ႕ သူဟာ ရင္ဖြင့္ေဖာ္ သူငယ္ခ်င္းေကာင္း အဆင့္နဲ႕တင္ ေက်နပ္လိုက္ရသူ။ တစ္ခါတေလေတာ့လည္း ပတ္ဝန္းက်င္ အလယ္မွာ ခ်စ္သူရယ္လို႕ ရဲရဲဝံ့ဝံ့ လက္ဆြဲ ျပႏိုင္တဲ့ သူ တစ္ေယာက္ေယာက္ေတာ့ ရွိဖူးခ်င္သည္။ ယူျဖစ္သည္ ျဖစ္ေစ၊ မယူျဖစ္သည္ ျဖစ္ေစ။ မယူခ်င္တာကေတာ့ တကယ္ အတည္ပါပဲ။ တစ္ေယာက္တည္း ေပ်ာ္ေမြ႕ လိုစိတ္က တစ္စိတ္တစ္ပိုင္းပဲ ျဖစ္ျဖစ္ ရွိကို ရွိေနေသးတာ။ သူမက ယူဖို႕ စိတ္ကူး မရွိဘူး လို႕ ေျပာတိုင္း နင္က ငါ့ကို အေပ်ာ္ၾကံတာလား လို႕ သူအျမဲ ေျပာတတ္သည္။ သူမကလည္း ဟုတ္တယ္ လို႕ အျမဲပဲ ေျပာ။ သူ႕ မွာ ဒါကို စိတ္ဆိုးဖို႕  အေျခအေနလည္း မရွိျပန္ဘူး။ ဒါနဲ႕ပဲ ဖုန္းမင္းသမီး ဇာတ္လမ္းကလည္း မျပတ္ပါ။

(၄)
လူတိုင္း လူတိုင္း မွာ အိပ္မက္ ေတြ ရွိၾကသည္။ သူမလည္း တစ္ျခားလူေတြလိုပဲ အိပ္မက္ေတြ မက္ဖူးသည္။ အိပ္မက္ေလာကမွာ ေနရင္ ျပင္ပက အေျခအေနေတြကို ေမ့ထားလို႕ ရသည္။ ဘယ္ေတာ့မွ အစစ္အမွန္ မျဖစ္ႏိုင္မယ့္ အိပ္မက္မ်ိဳးေတြလည္း အမ်ားၾကီး ရွိသည္။ သူမ ခ်စ္ေသာ ေယာက်္ား တစ္ေယာက္နဲ႕ ေအးခ်မ္းေသာ ဘဝမွာ ေနထိုင္ျခင္း။ သံမဏိခဲလို မိန္းမမွာလည္း စိတ္ရူးေပါက္ခ်ိန္ အိပ္မက္ေတြ ရွိသည္။ ကံေကာင္းျခင္းမ်ားျဖင့္ မိဘမ်ားကို ျပည့္စံုစြာ ထားနိုင္ခဲ့တယ္ ဆိုေသာ သာမန္ အိပ္မက္ေတြလည္း ရွိသည္။ အိပ္မက္က နိုးလာရင္ေတာ့ မေျပာင္းလဲျခင္း ထဲမွာ ျငီးေငြ႕ဖြယ္ အသက္ရွင္ဆဲ ျဖစ္ေၾကာင္း သူမကိုယ္ သူမ ျပန္လည္ ေတြ႕ရွိရသည္။

ဘြဲ႕သံုးဆင့္ ရျပီး နွစ္ေပါင္း ၁၅ ႏွစ္ေက်ာ္မွာ ကံေကာင္းေထာက္မစြာ အခ်ိန္တန္လို႕ တိုးခဲ့ေသာ ရာထူးမ်ားႏွင့္ ရခဲ့ေသာ လခ ဆိုတာက ခုေခတ္မွာ ပထမဘြဲ႕ ရျပီးတာနဲ႕  သိပ္မၾကာခင္ တန္းရႏိုင္တဲ့ လခကိုမွ မမွီႏိုင္ပါ။ အစိုးရဝန္ထမ္းနဲ႕  အျပင္ဝန္ထမ္း ၾကား ဝင္ေငြ ျခားနားမွဳ ဆိုတာ လူတကာ သိတဲ့ ကိစၥ ျဖစ္ပါရဲ႕ ။ ေစတနာ၊ ဝါသနာ၊ အနစ္နာ ဆိုတာ ဗိုက္ျပည့္ေစႏိုင္တာ မဟုတ္ဘူး ဆိုတာ မသိလို႕ မွ မဟုတ္ေလပဲ။ ကိုယ္က ေထာက္ပံ့ရတဲ့ မိဘ မဟုတ္ပဲ ကိုယ့္ကို ေထာက္ပံ့ႏိုင္တဲ့ မိဘ နဲ႕  ညီအစ္ကို ေမာင္နွမ ရွိသူေတြသာ အစိုးရဝန္ထမ္း လုပ္သင့္တယ္ လို႕  အလုပ္ထဲကို အသစ္ဝင္လာမယ့္ သူေလးေတြကို ေျပာျပခ်င္ပါေသးသည္။

သူမမွာ အိပ္မက္ကို လက္လွမ္း မမွီႏိုင္တာကလြဲရင္ ေျပာပေလာက္စရာ အမ်ားသိေအာင္ မရွိဘူး။ အရာရာက အဆင္ေျပေျပ ေခ်ာေမြ႕ ေနသလိုပဲ။ နွစ္ေပါင္းမ်ားစြာ ပံုမွန္ ျဖစ္ခဲ့ပါရဲ႕ ။ ျငီးေငြ႕ ျခင္းက အျမစ္တြယ္လာတာ တစ္ခုပါပဲ။ ျငီးေငြ႕ ျခင္းက အႏၱရာယ္ မရွိဘူး ဆိုေပမယ့္ ဖယ္ရွားဖို႕ မလြယ္ကူႏိုင္ပါ။ တက္ၾကြမွဳေတြ၊ စိတ္အားထက္သန္မွဳေတြကို ပါးလွ်လာေအာင္ တိုက္စားႏိုင္သည္။ မၾကိဳးစားၾကည့္ခ်င္ဘူး။ အတိတ္ကံကိုပဲ ပံုခ်ထားခ်င္သည္။

ပူညံ ပြစိ သူမ မိဘေတြလည္း အသက္ၾကီးလာ၊ သူမကလည္း ပင္စင္ယူတဲ့အထိ အသက္ၾကီးလာ။ အဲဒီလို အခ်ိန္ထိ စစ္စစ္စီစီနဲ႕  က်ပ္က်ပ္တည္းတည္း အသက္ရွင္သြားရရင္ သူမ ကိုယ္တိုင္ေတာင္ ရူးမ်ား သြားေလမလား။ တိုင္ပင္ေဖာ္ မရွိ။ အသက္ၾကီးၾကီး လူၾကီး သံုးေယာက္က စိတ္ေရာ လူေရာ က်န္းမာေရး မေကာင္းနိုင္ေတာ့တဲ့ အခ်ိန္မွာ သူမ တစ္ေယာက္တည္း ဘယ္လို ျဖတ္သန္းမလဲ။ လူတကာ ျဖတ္သန္းရမယ့္ အခ်ိန္ဆိုေပမယ့္ သူမက သတၱိနည္းတဲ့ တစ္ကိုယ္ေကာင္း သမား အေတြး ေတြးမိတာလည္း ျဖစ္ႏိုင္သည္။ အသက္ၾကီးလာမယ့္ ဘဝဟာ လူတိုင္းအတြက္ ပံုမွန္ပါပဲ။ သူမကေတာ့ မျဖတ္သန္းခ်င္ေတာ့။ ေစာေစာစီးစီး ထြက္ခြာသြားခ်င္သည္။

အဆင္ေျပေျပ ဘဝတစ္ခု ရွိေနတာနဲ႕ပဲ ထြက္ေပါက္ တစ္ခု မရွာခ်င္ရေတာ့ဘူးလား။ ဘဝ လြယ္လြယ္ ျပတ္ေစခ်င္တာ ဒိဌိအယူ တဲ့လား။ ဒီ ဘဝ ျပတ္သြားရင္ ေနာက္ ဘဝ လာမယ္ ဆိုတာ သိပါရဲ႕။ ေနာက္ဘဝ ေရာက္တဲ့အခါ ေရွ႕ ဘဝအေၾကာင္း မွတ္မိႏိုင္မွာ မဟုတ္ေတာ့ဘူးေလ။ ပိုျပီး ကံဆိုးခ်င္ဆိုးမယ္။ ဒုကၡမ်ားခ်င္မ်ားမယ္။ အဲဒီအေၾကာင္းကိုေတာ့ ခုကတည္းက ေတြးဖို႕ မလိုဘူး ထင္ပါရဲ႕ ။ ဘယ္သူမွ မသိႏိုင္တဲ့ အရာပါ။ ဘာပဲျဖစ္ျဖစ္ အသက္ၾကိဳးတစ္ေခ်ာင္း ျပတ္ဖို႕ရာ ကိုယ္တိုင္ရဲ႕ ပေယာဂေတာ့ မပါေစလိုပါ။ နာက်င္မွာကိုလည္း ေၾကာက္ေသးသည္။ တိုက္ေပၚက ခုန္ခ်၊ တံတားေပၚက ခုန္ခ်၊ ဘယ္ေလာက္မ်ား မိုက္မဲလိုက္ၾကတဲ့ လူေတြလဲ။ အိပ္ေဆးေသာက္ျပီး မေသခဲ့ရင္၊ ကားေရွ႕ ေျပးဝင္လို႕ မေသခဲ့ရင္ ဒုကၡဟာ အတိုင္းအဆမရွိ ပိုၾကီးလာဖို႕သာ ရွိတာ မဟုတ္လား။ ဒါေပမယ့္ ဘာမွ မခံစားရပဲ ထြက္ခြာသြားရမယ္ ဆိုရင္ျဖင့္ သူမလည္း ၾကိဳးစားၾကည့္မိေလမလား မသိႏိုင္ပါ။ ေရွ႕ ျပျပမွာ ထြက္ေပါက္ အလင္းေရာင္ တစ္ခုသာ ရွိေနတယ္ ဆိုရင္ ဘာျဖစ္လို႕ မၾကိဳးစားရဲရမလဲ။

စိတ္ရူးေပါက္မိတဲ့ အိပ္မက္ေတြထဲမွာ လြတ္ေျမာက္ သြားခ်င္တာလည္း ပါသည္။ အိပ္မက္က နိုးလာေတာ့ အရာအားလံုးက အရင္အတိုင္း သတၱိမရွိတဲ့ လမ္းေၾကာင္းေဟာင္းထဲ။ အနာဂါတ္မရွိတဲ့ လူတစ္ေယာက္ နဲ႕လည္း စကားစျမည္ ေျပာမိေနဆဲ။ တစ္ေယာက္တည္း ျဖတ္သန္းဖို႕ ေၾကာက္မိတဲ့ အခ်ိန္ရွိေပမယ့္ သူနဲ႕လည္း လက္မတြဲႏိုင္ဘူး။ အဲဒါက ပိုျပီး ေၾကာက္ဖို႕ ေကာင္းတဲ့ အေျပာင္းအလဲ တစ္ခု ျဖစ္သြားႏိုင္လို႕ …။

သူမက ခုထက္ထိ မရင့္က်က္ႏိုင္ေသးဘူး။ အိပ္မက္ေတြ ဂေယာက္ဂယက္ မက္တတ္တုန္းပဲ။ ဘာကိုမွလည္း အားသြန္ခြန္စိုက္ မၾကိဳးစားရေသးပဲ ေျခကုန္ လက္ပန္းေတြ က်လို႕ ။ ရူးသြပ္မွဳနဲ႕ အထီးက်န္မွဳက ဘယ္သူမွ မသိႏိုင္တဲ့ အတြင္းေထာင့္ တစ္ေနရာမွာ…။

သိဂၤါေက်ာ္

3.10.2017
11:10 PM

24 May, 2017

ေဆးစက္ က်ရာ

ေႏြဦးပန္းေတြ ပြင့္ရာ ေဝရာမွာ
သာသာယာယာ ေက်နပ္ေနသူေတြ ရွိသလို
ေႏြရဲ႕ ရက္စက္မွဳ ေအာက္မွာ
ပူေလာင္ ပင္ပန္း ေနရသူေတြလည္း ရွိရဲ႕ ။

ေမွ်ာ္လင့္ခ်က္၊ ရည္ရြယ္ခ်က္နဲ႕
ဦးတည္ရာ တစ္ခု အတြက္
သည္းခံ ေနထိုင္ေနသူေတြ၊
ရည္ရြယ္ရာ တစ္ခု အတြက္
ၾကိဳးစား ေနထိုင္သူေတြ၊
ရပ္တည္ခ်က္ ေကာင္းတစ္ခုနဲ႕
ေခါင္းေမာ့ ေနထိုင္သူေတြ၊
ရည္ရြယ္ခ်က္မဲ့
အသက္ရွင္မွဳ တစ္ခုအတြက္
၀မ္းစာရွာ ေနထိုင္သူေတြ၊
မိသားစု အရိပ္ေအာက္
သက္ေတာင့္သက္သာ ေနထိုင္သူေတြ၊
ေတာင့္တမွဳေတြကို ေၾကာင့္ၾကစရာ မလိုပဲ
ေပါ့ေပါ့ပါးပါး ေနထိုင္သူေတြ၊
ဘဝကို မႏိုင္တဲ့ ဝန္ထုပ္ဝန္ပိုးလို
ထမ္းပိုးျပီး ေနထိုင္သူေတြ
ေႏြေန ေအာက္မွာ...။

ဘဝ ဆိုတာ
ေက်နပ္သည္ ျဖစ္ေစ၊ မေက်နပ္သည္ ျဖစ္ေစ
ကံမကုန္မျခင္း ထမ္းေဆာင္ရတဲ့ တာဝန္တစ္ရပ္ေပပဲ။

ဗလာေရာင္ သက္သက္ဟာ ပန္းခ်ီကား မဟုတ္ေပမယ့္
ကမၻာဟာ ပန္းခ်ီကားတစ္ခ်ပ္ပဲ
ေဆးစက္က်ရာတိုင္းဟာ
ဘဝေတြရဲ႕  ပံုရိပ္သာ ျဖစ္ေလတယ္။

တစ္ခ်ိဳ႕ ေဆးစက္ေတြက အေရာင္မမွန္
တစ္ခ်ိဳ႕ က အေရာင္စပ္
တစ္ခ်ိဳ႕က အေရာင္ေတာက္ေတာက္
တစ္ခ်ိဳ႕ က အေရာင္မွိန္မွိန္
တစ္ခ်ိဳ႕က တစ္ခ်ိဳ႕ကို လွတယ္ ထင္ေပမယ့္
ကိုယ္တိုင္ကိုက မေက်မနပ္ ျဖစ္ေနတတ္တာမ်ိဳး။

သိဂၤါေက်ာ္

03 March, 2017

ေနြဦးစိတ္ကူး


အရိုးျပိဳင္းျပိဳင္း သစ္ပင္ေတြကို ၾကည့္ရင္း
ေမွ်ာ္လင့္ခ်က္ သစ္ရြက္ေတြ
အားလံုးေၾကြက်ေနတဲ့
ငါ့ အိပ္မက္ သစ္ပင္က
ဘယ္ေတာ့မွ
ျပန္လည္ စိမ္းလန္းမယ္ မထင္ေတာ့တဲ့ စိတ္နဲ႕။

ေနြေန ျပင္းျပျပေအာက္မွာ
ေရငတ္ေနတဲ့ သစ္ပင္ေတြ
ရြက္ႏုသစ္ထြက္ဖို႕ ခဲခဲယဥ္းယဥ္း
ၾကိဳးစားေနရသလိုမ်ိဳး၊
စိတ္ဖိစီးမွဳ ေနေရာင္ေအာက္
မေလာက္မင အခ်ိန္ရယ္ ေငြရယ္
စိတ္ကူးသစ္ ရြက္ညြန့္ေတြ
ထြက္ျပဴဖို႕ ခက္ခဲလွတာ..။

တစ္ရံတစ္ဆစ္ေလးမွ
ညစ္ႏြမ္းျခင္း မရွိဘူးတဲ့
အျမဲတမ္း စီးဆင္းေနခ်င္တဲ့
စမ္းေခ်ာင္းကေလးဟာ
ငါ ျဖစ္ခဲ့တယ္။

ခုရာသီေတာ့
စီးဆင္းဖို႕ အားအင္လည္း ယုတ္ေလွ်ာ့ျပီမို႕
ၾကည္ၾကည္လင္လင္ ေရအိုင္ေလးလို
ေနာက္က်ိေအာင္
ဘယ္သူမွ လာမေႏွာက္ယွက္ဖို႕ ေမွ်ာ္လင့္ရင္း
ျငိမ္ျငိမ္ကေလး ေနပါရေစေတာ့။

သိဂၤါေက်ာ္