တိတ္တဆိတ္ခ်စ္ျခင္း (၂)

တျဖည္းျဖည္းနဲ႕ေပါ့

ခ်စ္ျခင္းတစ္ခုုထဲ နစ္ဝင္ခဲ့တာ

လူမသိ သူမသိနဲ႕ပဲ

ဆြဲထုုတ္မရေအာင္ ျမဳပ္ခဲ့ျပီ။

အမွတ္တမဲ့ အျဖစ္ေတြေတာင္ မရွိပါပဲ

သတ္သတ္မွတ္မွတ္ အမွတ္ရေနခဲ့တာ

မိနစ္ေပါင္းေတာင္ ေသာင္းခ်ီခဲ့ျပီ။

သူ႕ရဲ႕ ကိုုယ့္အေပၚအသိက

သာမန္ထက္ တစ္လက္မေတာင္ မပိုုတာသိသာပါရဲ႕

စကားလက္ဆံုုေတာင္

ေျပာပေလာက္ေအာင္ မက်ခဲ့ဘူးတာ

ကိုုယ္ဟာ လူညံ တစ္ေယာက္ပါပဲ။

တစ္ခါတေလလည္း

တမင္ဖန္တီးတဲ့ မေတာ္တဆ ဆံုုေတြ႕မႈေတြထဲ

သူ႕အာ႐ံုုက ကိုုယ့္ဆီမရွိတဲ့ေနာက္

တိတ္တဆိတ္ ခိုုးၾကည့္႐ံုုကလြဲရင္

ကိုုယ္ဟာ မာယာမ်ားတတ္သူ မဟုုတ္ပါကြယ္။

သူဟာ Superstar မဟုုတ္ေပမယ့္

ကိုုယ့္ရဲ႕ မင္းသား ျဖစ္ခဲ့တယ္

ျမင္ခြင့္ရ႐ံုုနဲ႕ ေက်နပ္တဲ့ ေန႕ေတြထဲ

တစ္ေယာက္တည္း ႐ူးသြပ္မႈမွာ က်င့္သားရ။

စိတ္ကူးခဲ့မိ႐ံုုပါ

သူ႕လက္ကိုု တြဲရင္း ေလွ်ာက္မယ့္လမ္းေတြ

ဘယ္ေလာက္ သာယာမယ္ ဆိုုတာ…။

စိတ္ကူးခဲ့မိ႐ံုုပါ

သူ႕ရင္ခြင္ထဲ ကိုုယ္မွီခိုုခြင့္ရွိခဲ့ရင္

ဘယ္ေလာက္ ေႏြးေထြးမယ္ ဆိုုတာ…။

စိတ္ကူးခဲ့မိ႐ံုုပါ

ေျဖသိမ့္ အၾကည့္တစ္ခ်က္ေလာက္ေတာင္ မပိုုင္ဆိုုင္ႏိုုင္တဲ့

အျပင္ေလာက ကေတာ့ ေအးစက္ အထီးက်န္ဆဲ။

တိတ္တဆိတ္ခ်စ္ျခင္းက

အလြမ္းဖြဲ႕ နာက်င္ေစတယ္ ဆိုုလည္းဆိုု

မေပးလိုုတဲ့ ခ်စ္ျခင္းကိုုေတာ့ စတင္ မေမးလိုု

ေတာင္းခံလာေသာ ခ်စ္ျခင္းကိုုသာ

ၾကည္ႏူးစြာ ေပးအပ္လိုုသူပါ။

တစ္သက္လံုုးအတြက္ သိမ္းထားျဖစ္မယ့္ ခ်စ္ျခင္းမ်ားရွိရာေနရာ

ကိုုယ္သာ သိပါေစ..။

သိဂၤါေက်ာ္

တိတ္တဆိတ္ခ်စ္ျခင္း

အိပ္မက္ခရီးသည္

ညက
ခရမ္းျပာ ေမွာ္၀တ္ရုံ ၀တ္လို႔
ၾကယ္ေရာင္လက္တဲ့ ဖိနပ္ကို စီးလို႔
လျခမ္း နဲ႔ ၀ိုင္အနီေသာက္လို႔
မိုးေတြသည္းလိမ့္မယ္လို႔ေတာ့
ဘယ္သူကမွ မထင္ခဲ့တာ အမွန္ပါ။

ပင္လယ္က
အျပာေရာင္ အိပ္ရာခင္း အက်အနခင္းျပီး
အိပ္ရာ၀င္မလို ျပင္ေနတဲ့ေနာက္
ကမ္းေျခကို က်ဴးေက်ာ္မယ္လို႔
ဘယ္သူက ထင္မလဲ။

အိပ္မႈံစံုမႊား နတ္သမီးက
ကၽြန္ေတာ့္ဘ၀ကို ေဆးျခယ္မွာ ေၾကာက္တယ္။
အမူးလြန္ေနတဲ့ ျမားနတ္ေမာင္က
ကၽြန္ေတာ့္ အခ်စ္ကို ဖန္ဆင္းမွာ ေၾကာက္တယ္။
ေလလြင့္၀ိညာဥ္ေတြက
ကၽြန္ေတာ့္ စိတ္ကူးကို ယူေဆာင္သြားမွာ ေၾကာက္တယ္။

ဘ၀ဆိုတာ
မမွည့္ေသးပဲ ပုတ္သြားတဲ ့သစ္သီးတစ္လံုးလား...
ေနၾကာပန္းေတြ
ဘယ္ေတာ့မွ မရႏို္င္တဲ့ ေနမင္းကိုေမွ်ာ္လင့္သလိုလား...
အျမဲစိမ္းသစ္ပင္ေတြလိုေတာ့
ဘယ္ေတာ့မွ မျဖစ္ႏိုင္တာ ေသခ်ာတယ္။

ခရမ္းေရာင္ျမင္းခြာပန္းေတြကို မုန္းတယ္
ေရတမာတန္းေတြ စိမ္းေနတာကို မုန္းတယ္
၀င္ကစြက္ေတြ ေပ်ာ္ေနတာကို မုန္းတယ္
အိပ္မက္ေတြ မက္တတ္တာကို မုန္းတယ္။

အဲဒီညက
ကၽြန္ေတာ္ဟာ ကၽြန္ေတာ္ မဟုတ္ေတာ့တာကို
ပထမဆံုး သိခဲ့တယ္။


(သိဂၤါေက်ာ္)
ဘေလာ့ ေရးကာစက တင္ခဲ့ဖူးတဲ့ ကဗ်ာေလးပါ။ အသစ္မေရးျဖစ္လိုု႕ ျပန္တင္လိုုက္ပါတယ္..။ ခုုတေလာ ေပ်ာက္ေနပါဦးမယ္...။

တစ္ရံတစ္ခါဆီက ျမိဳ႕

ေရႊအဆင္းဝင္းလက္

သမိုင္းအဆက္ဆက္က ေစတီေတာ္ေတြ…

အုုတ္ရိုုးေရာင္မပ်က္ ေရွးအဆက္ဆက္ရဲ႕

ေကာင္းမႈ လက္ရာ ေစတီေတာ္ေတြ…

အေရွ႕ဘက္က ေရာင္နီေအာက္မွာ

တင့္တယ္ေနတဲ့ျမိဳ႕ ။

ခပ္လွမ္းလွမ္း

အစိမ္းေရာင္ လယ္ကြင္းေတြဆီက

စပါးသင္းနံ ရလာမယ့္ အခ်ိန္ကိုု

ေမွ်ာ္လင့္ေနတတ္တဲ့ျမိဳ႕ ။

ညေမႊးပန္းရနံ႕ေတြ ေဆာင္ယူလာတတ္တဲ့

ညေလ ေအးေအးနဲ႕  အတူ

လေရာင္ဆမ္းတဲ့ သစ္ပင္တန္းေတြေအာက္

ဂစ္တာသံေတြ လြင့္လာတာကိုု

သာယာတတ္တဲ့ ျမိဳ႕ ။

ေခတ္အဆက္ဆက္မွာ

အနာတရေတြလည္း ရဖူးပါရဲ႕ ၊

ခုုေတာ့လည္း

ေလးေထာင့္စပ္စပ္ မီးခံတိုုက္ေတြ ေနရာမွာ

အထပ္ျမင့္ အသစ္ေတြ တိုုးပြားလား တိုုးပြားရဲ႕ ၊

အေျခအေနမဲ့ေတြကေတာ့ အရင္လိုုပါပဲ။

ေရွးတစ္ေခတ္ ဘုုရင္လိုု

တတိယမ်က္လံုုး မပိုုင္ဆိုုင္ေပမယ့္လည္း

ကိုုယ္အားကိုုယ္ကိုုးတတ္ဖိုု႕  ၾကိဳးစားေနတဲ့ျမိဳ႕ ။

ဧရာဝတီရဲ႕ ေပြ႕ဖက္မႈထဲ

ဒဏ္ရာေတြကိုု ေျဖခ်တတ္ခဲ့တဲ့

ေျမလတ္သူ ေျမလတ္သားေတြရဲ႕

ခ်စ္ျမတ္ႏိုုးခံ ျမိဳ႕ ။

ဘယ္ေတာ့မွ ကမ္းမကပ္တဲ့ သေဘၤာေတြကိုု

လက္ျပႏႈတ္ဆက္ရင္း

အေနာက္ဘက္ကမ္း ေတာင္တန္းေတြဆီက

ေတးသံကိုု နားစြင့္ရင္း

တံတားေပၚ ျဖန္႕ခင္းထားတဲ့

လိေမၼာ္ေရာင္ ဆည္းဆာကိုုခံစားတတ္တဲ ့ျမိဳ႕ ၊

စုုန္ခ်ီ ဆန္ခ်ီ ဝင္ထြက္သြားလာသူေတြကိုု ၾကိဳဆိုုရင္း

ဘယ္ေတာ့မွ အိုုမင္းျခင္း မရွိတဲ့ျမိဳ႕ ။

အဲဒီျမိဳ႕ကိုု

ငါခ်စ္တယ္…။

သိဂၤါေက်ာ္