23 September, 2013

ထြက္ခြာျခင္းက ကပ်ာကရာနိုုင္ေလရဲ႕



စိမ္းျပာေရာင္ ေတာင္တန္းမ်ား…။ တလြန္႕လြန္႕ ျမစ္ေရ ၾကည္လဲ့လဲ့မ်ား…။ အစိမ္းေရာင္ သစ္ပင္တန္းမ်ား…။ ေရာင္နီက အျမဲတမ္း မလင္းတလင္း ျဖစ္ေနေသာ အရပ္ေဒသ။ ခရမ္းေရာင္ ပန္းပြင့္မ်ားက ေလမတိုက္ပဲ ယိမ္းက ေနတတ္သည္။ အမိႈက္တစ္စ မရွိေသာ ေျမညိဳေရာင္ လမ္းမမ်ားက ေကြ႕ေကာက္ေနေသာ္လည္း လွပသည္။ စိမ္းသက္ျခင္း ရနံမရွိေသာ ေလေျပ ခပ္ေအးေအး က ေမႊးျမေနသေယာင္…။

ဒီအရပ္ေဒသမွာ ကၽြန္ေတာ့္စိတ္ကိုု ကၽြန္ေတာ္ပိုုင္သည္။ ကၽြန္ေတာ့္ကိုုယ္ကိုု ကၽြန္ေတာ္ပိုုင္သည္။ ဒီအရပ္ေဒသမွာ ကၽြန္ေတာ့္ကိုု လႊမ္းမိုုး ခ်ဳပ္ခ်ယ္မယ့္သူ မရွိ။ ဆူပူ ဆံုုးမမယ့္သူ မရွိ။ ဒီအရပ္ေဒသမွာ ကၽြန္ေတာ္မုုန္းသည့္ ပြစိပြစိ အသံေတြ၊ ဆူပူသံေတြ၊ အတင္းတုုတ္သည့္ ေလသံ သဲ့သဲ့ေတြ မရွိ။ ျငိမ္းခ်မ္းလွသည္။ ဒီအရပ္မွာ ကၽြန္ေတာ္ ဘယ္သူ႕ကိုုမွ မွီခိုုစရာ မလို။ ကၽြန္ေတာ့္ကိုု ဘယ္သူနဲ႕မွ နိႈင္းယွဥ္ေျပာမယ့္သူ မရွိ။

 “မင္း အစ္ကိုုၾကီးဆိုု တစ္ခါမွ စာေမးပြဲ မက်ဖူးဘူး၊ ေဆးတကၠသိုုလ္မွာ ဒီေလာက္ စာေတြ ခက္တာေတာင္ ျပန္ေျဖခဲ့ရတဲ့ ဘာသာဆိုုတာ ရွားရွားပါးပါး၊ မင္းက်မွပဲ ႏွစ္ဝက္ စာေမးပြဲကိုု ေလးဘာသာ က်ရတယ္လိုု႕”
ေဖေဖရဲ႕ ဆူပူ ၾကိမ္းေမာင္းသံကိုု ၾကားေယာင္ေနမိေသးသည္။
“မင္း ညီေလးဆိုု သူ႕ဟာသူ ဂိုုက္ လုုပ္ျပီး သူ႕ေက်ာင္းစားရိတ္သူ ရွာေနတာ၊ နင္က သူ႕ဆီကေနေတာင္ ပိုုက္ဆံ ေခ်းသံုုးေသးတယ္ဆိုု ေတာ္ေတာ္ လိမၼာတဲ့ အစ္ကိုုပဲ”
ေမေမက သူ အသံုုးအျဖံဳးၾကီးလွတယ္ လိုု႕ အျပစ္ဆိုုခ်င္သည္။
ႏွစ္ေယာက္သားက တစ္ခ်ိန္လံုုး တစ္ရစပ္ ပြစိ ပြစိႏွင့္ ဘာေတြ ေျပာေနခဲ့မွန္းကိုု မမွတ္မိနိုုင္ေတာ့ပါ။ အဲဒါေတြေၾကာင့္ အိမ္မျပန္ခ်င္တာကိုုပဲ အတင္းကာေရာ ဖုုန္းေတြ တဂြမ္ဂြမ္ ဆက္ေခၚလိုု႕ ေက်ာင္းပိတ္ရက္မွာ မျပန္ခ်င္ပဲ ျပန္သြားခဲ့ရျခင္း ျဖစ္သည္။

စာေမးပြဲ က်ျခင္းက ဘဝမွာ ဘယ္ႏွရာခိုုင္နႈန္းေလာက္မ်ား အေရးပါေနပါလိမ့္။ ကၽြန္ေတာ္က အဲဒါကိုု နားလည္ဖိုု႕ မၾကိဳးစားခ်င္သူ ျဖစ္တာ သူတိုု႕ကလည္း နားမလည္နိုုင္။ စာေမးပြဲ တစ္ခါက်ျခင္းက ဘဝကိုု ဘယ္ေလာက္ေတာင္မ်ား ေအာက္က် ေနာက္က် ျဖစ္သြားေစလိုု႕ ၾကက္တူေရြး စာအံျခင္းမ်ားကိုု မက္မက္ေမာေမာ လုုပ္ေနရမတဲ့လဲ။ ဘြဲ႕တစ္ခုုရျခင္းက ဘဝကို ဘယ္ေလာက္ေတာင္မ်ား ေျပာင္းလဲ သြားေစမွာတဲ့လဲ။ လူေတြရဲ႕ အထင္ၾကီးမႈကိုု ကၽြန္ေတာ္က ထမင္းစား ေရေသာက္ေလာက္မွ် မက္ေမာျခင္း မရွိတာသည္ ကၽြန္ေတာ့္မိဘေတြ အတြက္ေတာ့ တစ္ဒုုကၡ။

“အသံုုးကိုု မက်တဲ့ေကာင္၊ ငါတိုု႕သားလိုု႕ ေျပာဖိုု႕ေတာင္ ရွက္တယ္။ အၾကီးေရာ အငယ္ေရာ လိမၼာပါရက္နဲ႕ အလယ္ေခါင္က်မွ ဘယ္လိုု ဗီဇမ်ိဳး ျဖစ္လာတယ္ မသိပါဘူး”
ေဖေဖ့ စကားသံကိုု ၾကားေယာင္မိလွ်င္ ကၽြန္ေတာ္ ထိုအိမ္သိုု႕ ဘယ္ေတာ့မွ မျပန္ေတာ့ဘူး ဆိုုသည့္ စိတ္မ်ိဳး ျဖစ္မိသည္။
“နင့္ရုုပ္ကိုု ျပင္စမ္း၊ ဆူပုုတ္ပုုတ္ လုုပ္မေနနဲ႕၊ မိဘကိုုပဲ မေက်နပ္တဲ့ ရုုပ္နဲ႕၊ ငါတိုု႕ေပးတဲ့ ပိုုက္ဆံ မယူပဲ နင့္ဘဝနင္ ရပ္တည္လိုု႕ ရလိုု႕လား၊ ဒီႏွစ္ က်လိုု႕ကေတာ့ ေနာက္ႏွစ္ ေက်ာင္းမထားေတာ့ဘူး၊ မိဘက ျပည့္စံုုတယ္ ဆိုုျပီး ေပါ့ေပါ့ ေနတတ္တဲ့သူကိုု ငါအမုုန္းဆံုုးပဲ”
ေမေမ့ကိုု ျပန္ေျပာဖိုု႕ စကားလည္း ကၽြန္ေတာ့္မွာ မရွိခဲ့ပါ။ ထိုုအိမ္ကိုု ေနာက္ထပ္ ျပန္မလာေတာ့ဘူး ဆိုုသည့္ ဆံုုးျဖတ္ခ်က္က ခိုုင္မာလာသလိုု..။ ထိုုအိမ္က ပိုုက္ဆံကိုု မယူပဲ မရပ္တည္နိုုင္ေသာ ဘဝမွာ ထိုုအိမ္ကိုု ပုုန္ကန္လိုု႕ေရာ ျဖစ္နိုုင္ပါ့မလား..။
*****

ဒီအရပ္မွာေတာ့ စိတ္မဝင္စားပဲ နားေထာင္ခ်င္ေယာင္ ေဆာင္ရျခင္းေတြ မရွိ။ စိတ္မပါပဲ သင္ယူရျခင္း၊ က်က္မွတ္ရျခင္းေတြ မရွိ။ တစ္ခ်ိန္ကေတာ့ ကၽြန္ေတာ္လည္း လိမၼာတဲ့ ေက်ာင္းသားေလးလိုု ဟန္ေဆာင္ဖူးသည္။ စာမွန္မွန္ မက်က္သည့္တိုုင္ ေက်ာင္းေတာ့ မွန္မွန္တက္ခဲ့သည္။ အတန္းထဲကိုု စဝင္လာကတည္းက စာေတြ တရပ္စပ္သင္ေနတတ္ေသာ မ်က္မွန္ႏွင့္ ရုုပ္တည္ႏွင့္ ဆရာမကိုု ကၽြန္ေတာ္ တစ္စက္မွ သေဘာမက်ခဲ့ပါ။ အေရွ႕ခံုုတန္းက မိန္းကေလးေတြ စိတ္ဝင္တစား နားေထာင္ေနသည္ကိုု ျမင္ေနရသည္။ ကၽြန္ေတာ့္အတြက္ေတာ့ ျဂဳိဟ္သား ဘာသာစကားေတြ သင္ေနသလိုုပင္။ ပံုုႏွိပ္စာအုုပ္ကိုု ဖြင့္ထားေသာ္လည္း ဘယ္စာမ်က္ႏွာကိုု သင္ေနသည္ကိုု ကၽြန္ေတာ္မသိခဲ့တဲ့ အၾကိမ္ေတြ မ်ားသည္။


ကၽြန္ေတာ္က တစ္ျခား ဘာကိုုမွလည္း စိတ္မဝင္စားသူ ျဖစ္ခဲ့ဖူးသည္။ ကၽြန္ေတာ္ စိတ္ဝင္စားတာ တစ္ခုုေတာ့ ရွိသည္။ ေတြးေတာ ေငးေမာရျခင္းႏွင့္ စိတ္ကူးမ်ားကိုု ခ်ေရးရျခင္း။ အတန္းထဲမွာ ရုုပ္မေခ်ာေသာ ဆရာမမ်ား သင္ေနသည့္ ပ်င္းရိျငီးေငြ႕စရာ သင္ခန္းစာေတြကိုု နားေထာင္ေနမည့္အစား ကၽြန္ေတာ့္ ဇာတ္လမ္းထဲက ခ်စ္စရာ ေကာင္မေလးကိုု စိတ္ကူးေနရျခင္းက ပိုုေကာင္းသည့္အေၾကာင္း ကၽြန္ေတာ္သိတာ ၾကာျပီ ျဖစ္ေသာ္လည္း ထံုုးစံမ်ားကိုု မတြန္းလွန္ခ်င္သျဖင့္ ဟန္ေဆာင္ပန္ေဆာင္ နားလည္ခ်င္ေယာင္ ေဆာင္ေနရျခင္း ျဖစ္သည္။

ကၽြန္ေတာ္ႏွင့္ ပံုုမွန္ ေပါင္းသင္းျဖစ္ေသာ အခ်စ္ဆံုုး သူငယ္ခ်င္းက တစ္ေယာက္သာ ရွိသည္။ တစ္ေန႕ေတာ့ သူကေျပာသည္။ Game ကစားတာက စြဲတတ္သည္ ဆိုုသည့္အေၾကာင္း။ ကၽြန္ေတာ္က ဘယ္အရာမွ ကၽြန္ေတာ့္ကိုု စြဲလမ္းေအာင္ မလုုပ္နိုုင္သည့္အေၾကာင္း ျပန္ျပီး ေလာင္းေၾကး ထပ္ခဲ့သည္။

ကၽြန္ေတာ္က ေကာင္မေလးေတြကိုုလည္း စိတ္မဝင္စား။ ပဲမ်ားတတ္သည့္ မိန္းကေလးေတြကိုု လွည့္ကိုု မၾကည့္ခ်င္။ ကၽြန္ေတာ္က နႈတ္ခမ္းနီ ဆိုုးတတ္သည့္ မိန္းကေလးေတြ၊ ေမာ္ကြန္းထိန္း ေျပာေနသည့္ၾကားက ဆံပင္အေရာင္ ဆိုုးတတ္သည့္ မိန္းကေလးေတြကိုု မုုန္းသည္။ ကၽြန္ေတာ့္ခ်စ္သူက နႈတ္ခမ္းနီမဆိုုးတတ္၊ ဆံပင္အေရာင္မဆိုုးတတ္ပါ။ သိုု႕ေသာ္ ကၽြန္ေတာ့္ခ်စ္သူက ဆရာေတာ့လုုပ္တတ္သည္။ ေဆးလိပ္ေသာက္ၾကည့္ဖိုု႕၊ ဘီယာေသာက္ၾကည့္ဖိုု႕ စြဲေဆာင္တတ္သည့္ အေပါင္းအသင္းေတြကိုုလည္း မုုန္းသည္။ ကၽြန္ေတာ့္ကိုု ေစာင့္ၾကည့္ အကဲခတ္ေနမည့္ မ်က္လံုုးေတြကိုုလည္း မုုန္းသည္။

ကၽြန္ေတာ္က မိုုးရြာတဲ့ ေန႕ေတြကိုုလည္း မုုန္းသည္။ မိုုးရြာတဲ့ ေန႕မွာ မျဖစ္မေန အျပင္ထြက္စရာ အေၾကာင္း ရွိလွ်င္ ပိုုေတာင္ မုုန္းေသးသည္။ ဥပမာ ေက်ာင္းတက္ရျခင္း။ ေစာေစာ အိပ္ရာထရျခင္းကိုုလည္း မုုန္းသည္။ ေစာေစာ အိပ္ရာဝင္ရျခင္းကိုုလည္း မုုန္းသည္။ ေနပူက်ဲေတာက္ေသာ ရာသီဥတုုကိုုလည္း မုုန္းသည္။ ကၽြန္ေတာ္က ကၽြန္ေတာ့္အသားေတြ ေနေလာင္မွာကိုု အေသေၾကာက္သူ ျဖစ္သည္။

ဒီအရပ္မွာကေတာ့ ရာသီဥတုုက အျမဲ သာယာေနပါသည္။ မိုုးေတြ ရြာသြန္းျခင္း မရွိ။ ေနပူေလာင္ျခင္း မရွိ။ လမိုုက္ညလိုု ေမွာင္မည္းျခင္းမ်ိဳးလည္း မရွိ။ ဒီအရပ္က လူေတြက ဆာေလာင္မြတ္သိပ္ျခင္းလည္း မရွိ။ သစ္သီးေတြက ဘယ္ေတာ့မွ မေၾကြသလိုုမ်ိဳး အျမဲ ဝါဝင္းေနသည္။ ေမေမ့ ႏွင္းဆီခင္းကိုု ဘယ္ေတာ့မွ ၾကည္ႏူးစိတ္ႏွင့္ မၾကည့္ခဲ့ဖူးသည့္ ကၽြန္ေတာ္က ဒီအရပ္မွာ အမည္မသိ ပန္းေတြ အျမဲပြင့္တာကိုု အံ့ၾသ ေငးေမာတတ္ ေနသည္။

ဒီအရပ္မွာ မလွပသည့္ ခ်ိဳ႕ယြင္းခ်က္က တစ္ခုုေလးပဲ ရွိပါသည္။ က်ဴးေက်ာ္ေစာ္ကားတတ္သည့္ ရန္သူေတာ္ေတြ ျဖစ္သည္။ ဒီလူေတြ ရွိလိုု႕ ကၽြန္ေတာ္ ဒီအရပ္ကိုု ေရာက္လာရျခင္းေပါ့။ ကၽြန္ေတာ္က ဘယ္ေနရာမွာမွ အသံုုးမက်ဘူး ဆိုုတာ ဘယ္သူ ေျပာခဲ့ဖူးသည့္ စကားလဲ ဆိုုတာ ေမ့သြားဖိုု႕ ဒီအရပ္က ေကာင္မေလးက ကၽြန္ေတာ့္ကိုု သင္ေပးသည္။ အတန္းထဲက ေကာင္မေလးေတြကိုု ေစ့ေစ့မၾကည့္ဖူးေသာ ကၽြန္ေတာ္သည္ အဲဒီေကာင္မေလးကိုုေတာ့ မၾကည့္လိုု႕မရသျဖင့္ သူမ လႈပ္ရွားမႈေတြေနာက္ ထပ္ခ်ပ္မခြာ လိုုက္ခဲ့ရသည္။ အတူတူလက္တြဲျပီး ရန္သူေတာ္ေတြကိုု ရင္ဆိုုင္ခဲ့ရသည္။ အခုုေတာ့ သူမႏွင့္ ကၽြန္ေတာ္ ေတာ္ေတာ္ေတာင္ ရင္ႏွီးေနျပီ။ သူမကိုု ကၽြန္ေတာ္က ကၽြန္ေတာ္သေဘာက်ေသာ္လည္း မဝတ္ရဲေသာ ပန္းေရာင္ ကိုုယ္က်ပ္ အက်ႌေလး ဝတ္ေစျပီး သေဘာက်ေနခဲ့သည္။ ကၽြန္ေတာ့္ကိုု အထင္ၾကီးသည့္ ကေလးသူငယ္ႏွင့္ သက္ၾကီး ရြယ္အိုုမ်ားလည္း ရွိသည္။ ရန္သူေတာ္ေတြ လာလွ်င္ သူတိုု႕ကိုု ကၽြန္ေတာ္က ေဘးကင္း လံုုျခံဳရာသိုု႕ ပိုု႕ေပးရသည္။ ကၽြန္ေတာ့္ကိုု အားကိုုးသည့္ လူမ်ိဳးစုု အၾကီးအကဲလည္း ရွိသည္။ သူက ေကာင္မေလး အေဖ ျဖစ္သည္။ သူက ကၽြန္ေတာ့္ကိုု အေဖ့လိုု မေကာင္းေျပာျပီး ဆူပူေလ့ရွိသူ မဟုုတ္။ ကၽြန္ေတာ့္ အၾကံဥာဏ္တိုုင္းကိုု လိုုက္နာေဆာင္ရြက္တတ္သူ ျဖစ္သည္။
*****

သူငယ္ခ်င္းက ကၽြန္ေတာ့္ကိုု စိတ္ပူစျပဳသည္။ “မင္း အဲဒါကိုု စြဲလမ္းေနျပီ ငါ့လူ၊ မင္းေျပာေတာ့ ဘာကိုုမွ မစြဲလမ္းတတ္ဘူး ဆိုု၊ အခုု ျဖတ္ေတာ့၊ ငါ မင္းကိုု အစျပဳေပးမိတာ မွားသြားတယ္”
“ငါ စြဲလမ္းတာ မဟုုတ္ဘူး၊ ျဖတ္စရာ ကိစၥဆိုု အခ်ိန္မေရြး ျဖတ္လိုု႕ရတယ္ ကိုုယ့္လူ၊ မျဖတ္ခ်င္ေသးလိုု႕ပါ၊ ငါ အဲဒီမွာ ေပ်ာ္တယ္ကြ” သူငယ္ခ်င္းကိုု ကၽြန္ေတာ္ေျပာသည္။

သူ သိပ္စိတ္ပူေနမွာ စိုုးသျဖင့္ အေဆာင္ ျပန္လာျပီး ေရးလက္စ ဝတၱဳကိုု အဆံုုးသတ္သည္။ ကၽြန္ေတာ္ blog တစ္ခုု လုုပ္ဖိုု႕ စိတ္ကူးရွိေသာ္လည္း မလုုပ္ျဖစ္ေသးပါ။ ကၽြန္ေတာ့္မွာ ေရးျပီးသား ဝတၱဳေတြ သံုုး၊ ေလး ပုုဒ္ ေလာက္ ရွိသည္။ ဘယ္ မဂၢဇင္းကမွ အေရးလုုပ္ ေဖာ္ျပမွာ မဟုုတ္သလိုု ကၽြန္ေတာ္ကလည္း ပိုု႕ဖိုု႕ စိတ္ကူး လံုုးဝ မရွိပါ။ Internet မွာေတာ့ blog တစ္ခုု လုုပ္ျပီး တင္ခ်င္သည္။ ေကာင္မေလးတိုု႕ဆီ သြားေနရသည္ႏွင့္ internet ေတာင္ သံုုးဖိုု႕ အခ်ိန္မရွိ ျဖစ္ေနသည္။

စိတ္ေပါက္ေပါက္ ရွိသည္ႏွင့္ ကၽြန္ေတာ့္ ဝတၱဳထဲက ေကာင္မေလးကိုု ေသခိုုင္းလိုုက္သည္။ အခ်စ္အတြက္ေၾကာင့္ ရူးသြပ္ျခင္း..။ မိဘေတြက သေဘာမတူသျဖင့္  ခ်စ္သူႏွင့္ မေပါင္းရေတာ့ဘူး ဆိုုျပီး ၾကိဳးဆြဲခ် သတ္ေသ သြားျခင္း ျဖစ္သည္။ ေရးသာ ေရးေသာ္လည္း အခ်စ္ေၾကာင့္ ကိုုယ့္ကိုုယ္ကိုု သတ္ေသျခင္းကိုု ကၽြန္ေတာ္က ဟားတိုုက္ရယ္ခ်င္သည္။ အခ်စ္အတြက္ အသက္ပင္ေသေသ ဆိုုတာကိုု မယံုုၾကည္နိုုင္ပါ။ ကၽြန္ေတာ့္ခ်စ္သူ ဆရာဝန္မေလာင္းေလးေရာ ကၽြန္ေတာ္ႏွင့္ သူ႕မိဘက သေဘာမတူဘူး ဆိုုလွ်င္ ကိုုယ့္ကုုိယ္ကိုု သတ္ေသမွာတဲ့လား။ လံုုးဝမွ မထင္ပါ။

သူႏွင့္ ကၽြန္ေတာ္ မထင္မွတ္ပဲ ခ်စ္သူ ျဖစ္ခဲ့ျခင္း ျဖစ္သည္။ သူက ကိုုၾကီးတိုု႕ ေဆးေက်ာင္းက ဂ်ဴနီယာ။ ကိုုၾကီးဆီ သြားရင္းႏွင့္ ခင္မင္ခဲ့ျခင္း ျဖစ္သည္။ သူက ခင္ခင္မင္မင္ အေရာဝင္သျဖင့္ ကၽြန္ေတာ္လည္း ခ်စ္သူ စမ္းထားၾကည့္လိုုက္ျခင္း ျဖစ္သည္။ သူက ကၽြန္ေတာ္မုုန္းေသာ မိန္းကေလးေတြ ပံုုစံမ်ိဳး ဆံပင္အေရာင္ဆိုုး၊ နႈတ္ခမ္းနီ ဆိုုးျပီး အလွျပင္တတ္သူ မဟုုတ္။ ရိုုးရိုုးေလးႏွင့္ ခ်စ္စရာေကာင္းသူ ျဖစ္သည္။ သူ႕ကိုု ကၽြန္ေတာ္ တကယ္ ခ်စ္မခ်စ္ သိပ္ေတာ့မေသခ်ာပါ။ သိုု႕ေသာ္လည္း သူႏွင့္ ကၽြန္ေတာ္ ဘယ္ေတာ့မွ စကားမမ်ား၊ ရန္မျဖစ္။ အျမဲတမ္း ေျပလည္သည္။ သူ ဆရာလုုပ္တာေတြကိုု ျပန္မေျပာ နားမေထာင္ လုုပ္တာက လြဲလွ်င္ေပါ့။ ကၽြန္ေတာ့္ ခ်စ္သူေလးကိုု သတိေတာ့ရသည္။ အိမ္ျပန္တုုန္းက တစ္ခါ ေတြ႕ခဲ့ျပီးေနာက္ သူ႕ ဆံုုးမစကားေတြလည္း နားေထာင္ခဲ့ရေသးသည္။ အေဆာင္ ျပန္ေရာက္ျပီးမွ ဖုုန္းမဆက္ျဖစ္ေသး။ သူကလည္း စာက်က္စရာ ရွိေသးတာေတြ ဘာေတြႏွင့္ ဖုုန္းဆက္လွ်င္လည္း ၾကာၾကာေျပာခ်င္တာ မဟုုတ္ေတာ့ ကၽြန္ေတာ္ကလည္း မဆက္ျဖစ္တာ မ်ားသည္။
*****

ရန္သူေတာ္ ေခါင္းေဆာင္က ရက္စက္သူျဖစ္သည္။ ခြန္အားၾကီးျပီး ျမန္ဆန္လွသူ ျဖစ္သည္။ သူ႕ေဘးက ႏွစ္ေယာက္မွာလည္း ထူးျခားေသာ အစြမ္းေတြ ရွိသည္။ ကၽြန္ေတာ့္မွာေတာ့ ခုထိ သူတိုု႕လိုု အစြမ္းမ်ိဳး မရေသး။ သိုု႕ေသာ္ ကၽြန္ေတာ့္မွာ သူတိုု႕ထက္ နည္းဗ်ဴဟာ ပိုုျပည့္ဝသည္။ စာေမးပြဲ ေအာင္ေအာင္ ဘယ္လိုု ၾကိဳးစားရမယ္ ဆိုုတဲ့ နည္းဗ်ဴဟာမ်ိဳးသာ မသိလွ်င္ေနမည္။ တိုုက္ခိုုက္မႈႏွင့္ ေရွာင္တိမ္းမႈအတတ္မွာေတာ့ ကၽြန္ေတာ္က တစ္ဖက္ကမ္း ခတ္ေနေလျပီ။ ေကာင္မေလးႏွင့္ သူ႕အေဖက ကၽြန္ေတာ့္အဖြဲ႕သားေတြ ျဖစ္သည္။ ကၽြန္ေတာ္တိုု႕က သူတစ္ပါးနယ္ေျမကိုု သိမ္းပိုုက္ဖိုု႕ထက္ ကိုုယ္ပိုုင္ေျမကိုု သိမ္းပိုုက္ မခံရဖိုု႕ အေရး ၾကိဳးစားေနသူမ်ားျဖစ္သည္။ ကၽြန္ေတာ္တိုု႕ အရပ္က လိုုတရမႈႏွင့္ လွပမႈကိုု သူတိုု႕က မ်က္စိက်ၾကသည္။

ဒီအရပ္ရဲ႕ နယ္ေျမအခ်ဳပ္အျခာအတြက္ အျမဲတမ္း တိုုက္ခိုုက္ေနရသည္။ ကၽြန္ေတာ္မရွိလွ်င္ ေကာင္မေလးနွင့္ သူ႕အေဖ လူမ်ိဳးစုု ေခါင္းေဆာင္တိုု႕ ႏွစ္ေယာက္တည္းသာ ဦးေဆာင္ျပီး ခုုခံရလိမ့္မည္။ အဲဒါေၾကာင့္လည္း ကၽြန္ေတာ္က ဒီအရပ္က မျပန္နိုုင္ ျဖစ္ေနရျခင္း ျဖစ္သည္။ ဒီအရပ္က လူေတြက ကၽြန္ေတာ့္ အကူအညီကိုု လိုုသည္။ ကၽြန္ေတာ့္ကိုု အားကိုုးသည္။ ဒီအရပ္မွာ ကၽြန္ေတာ့္ကိုုယ္ပိုုင္ ဆံုုးျဖတ္ခ်က္မ်ား ခ်နိုုင္သည္။ မွားသည့္အခါ မွားေပမယ့္ သူတိုု႕က ကၽြန္ေတာ့္ကိုု ဘယ္ေတာ့မွ အျပစ္မျမင္ပါ။ ကမၻာေပၚမွာ မမွားဖူးသည့္လူ ဆိုုတာ ဘယ္မွာ ရွိလိုု႕လဲေလ။

သူတိုု႕က ကၽြန္ေတာ့္ကိုု မျပန္ေစခ်င္ၾက။ အဲဒီအရပ္မွာ ရွိေနရသည့္အခါ ကၽြန္ေတာ့္မွာ ဆာေလာင္မြတ္သိပ္ျခင္းလည္း မရွိ။ အိပ္ခ်င္စိတ္လည္း မရွိ။ ေကာင္မေလးႏွင့္ ကၽြန္ေတာ္ လက္တြဲျပီး ရန္သူမ်ားကိုု တိုုက္ခိုုက္ၾကသည္။ ကၽြန္ေတာ့္ဓါးသြားမွာ ေသြးတစ္စက္စက္ က်လိုု႕..။ ေကာင္မေလးရဲ႕ လွံဖ်ားမွာလည္း ေသြးတစ္စက္စက္ က်လိုု႕..။ ရဲရင့္ျခင္းက ကၽြန္ေတာ့္ ႏွလံုုးေသြးမ်ားထဲမွာ နစ္ဝင္လိုု႕။ နယ္ေျမကာကြယ္ရျခင္းက ကၽြန္ေတာ့္ ဂုုဏ္သိကၡာကို ကၽြန္ေတာ္ ယံုုၾကည္မိျခင္း၏ အစ။ ရဲေဘာ္ ရဲဘက္ေတြက သူရဲေကာင္းစိတ္ ရွိသူမ်ားခ်ည္းသာ။ ကၽြန္ေတာ့္ကိုု ေစာင့္ၾကည့္ေနက် စိမ္းသက္သက္ မ်က္လံုုးပိုုင္ရွင္ေတြလိုု မဟုုတ္။ ကၽြန္ေတာ့္ကိုုယ္ကၽြန္ေတာ္ လံုုျခံဳမႈကို စိတ္ခ်လက္ခ် ရွိေစသည္။ ကၽြန္ေတာ္တိုု႕ အဖြဲ႕၏ စြမ္းအားကိုု ရန္သူေတာ္ေတြ ေတာ္ေတာ္ ခံစားသြားရသည္။ သူတိုု႕ ေနာက္သိုု႕ ျပန္ဆုုတ္ခြာ သြားၾကသည္။ သူတိုု႕ရဲ႕ မေကာင္းဆိုုးဝါး မ်က္ႏွာမ်ားမွာ အစြမ္းကုုန္ ရံႈ႕မဲ့လိုု႕…။ ကၽြန္ေတာ္ကို က်ိန္းဝါးသြားေသးသည္။ “မင္း ထြက္မေျပးနဲ႕ေနာ္၊ ေနာက္တစ္ေခါက္ ေတြ႕ၾကမယ္” တဲ့…။
*****

ကၽြန္ေတာ့္အခန္းေလးသိုု႕ ကၽြန္ေတာ္ ျပန္လာခဲ့သည္။ ေရမိုုးခ်ိဳးမည္။ ထမင္းထြက္စားမည္။ ဝတၱဳတစ္ပုုဒ္ စေရးမည္။ မနက္ျဖန္မနက္ ေက်ာင္းတက္ခ်င္ တက္မည္။ ေကာင္မေလးတိုု႕ ေဒသကို ခဏေတာ့ စိတ္ခ် လက္ခ် ထားခဲ့နိုုင္သည္။ နက္ျဖန္ညမွ သြားမည္။

ထမင္းစားျပီး ျပန္ဝင္လာေတာ့ ဘယ္သူကိုုမွ အျပင္မွာ မေတြ႕သျဖင့္ နႈတ္ဆက္ရ သက္သာသြားသည္။ မ်က္ႏွာဖံုုးစြပ္ေတြကိုု ကၽြန္ေတာ္မုုန္းသည္။ “အသံုုးမက်တဲ့ ေကာင္” ဆိုုေသာ အဓိပၺါယ္ေတြကိုု သူတိုု႕မ်က္လံုုးေတြထဲမွာ ကၽြန္ေတာ္က ဖတ္တတ္ေနေတာ့ ခက္လွသည္။ သူတုိ႕ျပံဳးျပတာ ေတြ႕ေသာ္လည္း ျပန္ျပံဳးမျပခ်င္လွ။ အဲလိုု လုုပ္ျပန္ေတာ့လည္း ကၽြန္ေတာ္ပဲ မေကာင္း ျဖစ္ရဦးမည္။ တစ္ေယာက္ခန္းေလးထဲ ေနရတာ ကၽြန္ေတာ္ ေတာ္ေတာ္ ကံေကာင္းသည္။ ႏွစ္ေယာက္ခန္းသာဆိုု သူမ်ားကိုု ဂရုုစိုုက္ရျခင္းေတြနဲ႕ ကၽြန္ေတာ့္ကိုုယ္ကၽြန္ေတာ္ မြန္းၾကပ္ေနရဦးမည္။

ဝတၱဳေရးဖိုု႕ ျပင္သည္။ ကၽြန္ေတာ့္မွာ laptop ရွိေသာ္လည္း ဝတၱဳကိုု ဗလာစာအုုပ္ထဲမွာ ေဘာလ္ပင္ႏွင့္ ခ်ေရးရျခင္းကိုုသာ ကၽြန္ေတာ္က ႏွစ္သက္သည္။ ဘာက စရမွန္းမသိ။ တစ္လံုုးမွ စာမ်က္ႏွာေပၚ ေရာက္မလာ။ ေကာင္မေလးတိုု႕ အရပ္ကို သြားခ်င္စိတ္ ေပၚလာျပန္သည္။ ဒီည သြားမိလွ်င္ မနက္ျဖန္ မနက္ ေက်ာင္းတက္နိုုင္ေတာ့မည္ မဟုုတ္။ စာေၾကာင္း အသစ္ေတြ ထြက္မလာသျဖင့္ စာေၾကာင္း အေဟာင္းေတြကိုု ျပန္ဖတ္ေနမိသည္။ ဟိုုတစ္ရက္က ဇာတ္သိမ္းခဲ့သည့္ ဝတၱဳ။ ဇာတ္လမ္းထဲက ေကာင္မေလးက လည္ပင္းကိုု ၾကိဳးကြင္းစြပ္၍ ေသသြားသည္ဟုု ကၽြန္ေတာ္ ေရးခဲ့သည္။ လည္ပင္းကိုု ၾကိဳးကြင္းစြပ္လိုုက္လွ်င္ ဘယ္လိုုမ်ားပါလိမ့္လို႕ စဥ္းစားမိျပန္သည္။ ၾကိဳးေပးသတ္တယ္ ဆိုုတာလည္း အဲလိုုပဲ ေနမွာလိုု႕ ေတြးသည္။ ဘယ္လိုုမ်ား ခံစားရမလဲ ဟုု စမ္းသပ္ခ်င္လာသည္။

ေမွးခနဲ အိပ္ေပ်ာ္သြားမိသည္။ ကၽြန္ေတာ္ မအိပ္တာ ႏွစ္ညေလာက္ ရွိျပီကိုု ကၽြန္ေတာ္က သတိမထားမိေပမယ့္ ခႏၶာကိုုယ္ကေတာ့ အမွတ္ထားဟန္တူသည္။ အိပ္မက္ထဲမွာ ေကာင္မေလးႏွင့္ ေတြ႕သည္။ ကၽြန္ေတာ္ေရးေသာ ဇာတ္လမ္းထဲက ေကာင္မေလး မဟုုတ္။ ကၽြန္ေတာ့္ခ်စ္သူ ေကာင္မေလးလည္း မဟုုတ္။ ကၽြန္ေတာ္ သြားေနက် အရပ္ေဒသက ေကာင္မေလး ျဖစ္သည္။ မေကာင္းဆိုုးဝါး မ်က္ႏွာႏွင့္ ရန္သူေတာ္မ်ားကိုု ေကာင္မေလး တစ္ေယာက္တည္း သူကိုုင္ေနက် လွံတစ္ေခ်ာင္းႏွင့္ တိုုက္ခိုုက္ေနျခင္း ျဖစ္သည္။
“ျမန္ျမန္လာပါ…၊ ရွင္မရွိလိုု႕ မျဖစ္ဘူး၊ ဒီအရပ္ကိုု စြန္႕မသြားပါနဲ႕…၊ ဒီမွာပဲ အျပီးေနလိုုက္ပါေတာ့…”
ေကာင္မေလး အသံေရာ၊ တစ္ျခားလူေတြ အသံေရာ ကၽြန္ေတာ္ ၾကားရသည္။ ေဝးေဝးက ပဲ့တင္သံေတြလိုုလိုု..။ နီးလာသလိုုလိုု..။ ေဝးသြားသလိုုလိုု…။ ေကာင္မေလးကိုု ရန္သူေတာ္ေတြ ဖမ္းသြားမွာကိုု ကၽြန္ေတာ္ အျဖစ္မခံနိုုင္ပါ။
“ငါ ဘယ္လိုု လာရမလဲ၊ ငါ အဲဒီမွာ အျပီး ေနခ်င္တယ္ ဘယ္လိုု လုုပ္ရမလဲ”
ကၽြန္ေတာ္က တီးတိုုး ျပန္ေမးမိသည္။
“အဲဒါဆိုု ဒီမွာ မင္း အျပီးေနရလိမ့္မယ္”
အသံတစ္ခုုက ျပတ္ျပတ္သားသား ေျပာသည္။

ကၽြန္ေတာ္ အလြန္ၾကိဳက္၍ သံုုးခါျပန္ ၾကည့္ခဲ့ေသာ avatar ဇာတ္ကားကို သတိရသြားသည္။ ဇာတ္သိမ္းခန္းမွာ မင္းသားက အဲဒီ အရပ္ကိုု အျပီးထြက္သြားခဲ့သည္။ သူခ်စ္ေသာ မိန္းကေလးႏွင့္ မ်ိဳးတူလူသား ျဖစ္သြားသည္။ အျပင္ဘက္က စိတ္ပ်က္အားေလ်ာ့ရျခင္းေတြ မသန္စြမ္းျခင္းေတြနဲ႕ ကင္းေဝးရာ သန္မာ ဖ်တ္လတ္ေသာ၊ အင္အားရွိေသာ လူသား ျဖစ္သြားသည္။

ကၽြန္ေတာ္ အိပ္ရာက ၾကည္ၾကည္လင္လင္ ႏိုုးလာသည္။ “မင္း အဲဒီကေန ထြက္ခြာခဲ့…၊ မင္းရဲ႕ရွင္သန္ျခင္းကိုု စြန္႕ခဲ့…” အသံကိုု ျပန္ၾကားရသည္။ ေကာင္မေလးနဲ႕ အျမဲတမ္း အတူရွိဖိုု႕အတြက္ ကၽြန္ေတာ္ လက္ရွိဘဝကေန ထြက္ခြာမွ ျဖစ္နိုုင္မည္။ ကၽြန္ေတာ္ အိပ္ရာက ထလာခဲ့သည္။ ဝတၱဳထဲက ေကာင္မေလး၏ ထြက္ခြာျခင္းကိုု သတိရသြားသည္။

ကၽြန္ေတာ့္မ်က္စိက နိုုင္လြန္ၾကိဳးေခြကိုု ေတြ႕သည္။ အဝတ္လွန္းၾကိဳး လုုပ္ဖိုု႕ ရည္ရြယ္ခ်က္ႏွင့္ အိမ္ကေန ယူလာခဲ့ျခင္းျဖစ္သည္။ အုုတ္နံရံတြင္ အဝတ္ၾကိဳးတန္းလုုပ္ဖိုု႕ သံရိုုက္ျပီးသားက အသင့္ရွိေနသည္။ ရွင္သန္ျခင္းကိုု စြန္႕ဆိုုေသာ စကားကိုု စမ္းသတ္ၾကည့္ခ်င္လာသည္။ ခုုနကတည္းက ေတြးေတာေနေသာ လည္ပင္းကိုု ၾကိဳးကြင္းစြပ္ခံရသည့္ ခံစားခ်က္ကိုု လည္း ကိုယ္တိုုင္ ခံစားဖူးသြားမည္။ ဒါနဲ႕.. ၾကိဳးကိုု အဲဒီလိုု အစ္သြားေအာင္ ဘယ္လိုု ခ်ည္ရတာပါလိမ့္။ ကၽြန္ေတာ္ဖတ္ဖူးသည့္ မႈခင္း စာအုုပ္ေတြထဲက ပန္းခ်ီသရုုပ္ေဖာ္ ၾကိဳးကြင္းမ်ားကိုု ျမင္ေယာင္လာသည္။

ကၽြန္ေတာ့္လည္ပင္းကိုု ႏိုုင္လြန္ၾကိဳးေခြ ေခါက္တုံ႕ရစ္ျပီး စြပ္လိုုက္သည္။ ထိုု႕ေနာက္ အုုတ္နံရံမွ သံကိုု ခ်ည္သည္။ ၾကိဳးကြင္းက လည္ပင္းကိုု အစ္မလာပါ။ “ဘယ္လိုုပါလိမ့္” ဟုု ကၽြန္ေတာ္ ဦးေႏွာက္ေျခာက္သြားသည္။ ထြက္ခြာျခင္း ဆိုုတာကလည္း လြယ္ကူေသာ အရာေတာ့ မဟုုတ္ဘူးပဲ။ ကၽြန္ေတာ္ ၾကည့္ခဲ့ဖူးေသာ ရုုပ္ရွင္မ်ားထဲက ကိုုယ့္ကိုုယ္ကိုု သတ္ေသပံုုကိုု သတိရသြားသည္။ ကုုလားထိုုင္ေပၚတက္၊ ထုုပ္တန္းမွာ ၾကိဳးခ်ည္ျပီး ေနာက္ ကုုလားထိုုင္ကိုု ေျခေထာက္နဲ႕ ကန္လိုုက္တဲ့အခါ လည္ပင္းက ၾကိဳးကြင္းက တင္းသြားသည္။ အဲဒါဆိုုရင္ လွ်ာမ်ား ထြက္ေနမွာလား။ ကၽြန္ေတာ့္ကိုုယ္ ကၽြန္ေတာ္ ရုုပ္ပ်က္ဆင္းပ်က္ ၾကီးေတာ့ မစီရင္ခ်င္ပါ။ ကၽြန္ေတာ့္အခန္းမွာ ထုုပ္တန္းလည္း မရွိ။ ထိုုင္ခံုုလည္း မရွိပါ။

ဒီစမ္းသပ္မႈက မဟန္ေသးပါဘူးဟုု ကၽြန္ေတာ္ စဥ္းစားသည္။ ထြက္ခြာမႈတိုု႕ ရွင္သန္မႈတိုု႕ ဘာမွ စဥ္းစားမေနပါနဲ႕။ ျပန္အိပ္တာပဲ ေကာင္းမည္ ဟုုေတြးလိုုက္ေသးသည္။
“မင္းေျခေထာက္ကိုု ေကြးလိုုက္ေလ၊ ရွင္သန္ျခင္းကိုု ရပ္တန္႕ေစခ်င္ရင္.. မင္းေျခေထာက္ကိုု ေကြးလိုုက္..”
အသံက ဘယ္က လာသည္မသိ။ ကၽြန္ေတာ္သြားေနက် ေနရာက လူမ်ိဳးစုု အၾကီးအကဲ မ်ားလား..။ သူက ကၽြန္ေတာ့္ကိုု သူ႕သမီးနဲ႕ ေပးစားခ်င္ေနသည္။ ကၽြန္ေတာ္ ျပန္ျပန္ သြားတာကိုု မလိုုလား။ အဲဒီမွာပဲ ကၽြန္ေတာ့္ကိုု အျမဲ ေနေစခ်င္သည္။

သူ႕စကားအတိုုင္း ကၽြန္ေတာ့္ ေျခေထာက္ကိုု ေကြးလိုုက္သည္။ ၾကိဳးကြင္းက ကၽြန္ေတာ့္လည္ပင္းမွာ တင္းခနဲ ျဖစ္သြားသည္။

အဲဒီအရပ္မွာ ေကာင္မေလးက လွံတံကိုုဝံ႕၍ တိုုက္ခိုုက္ေနဆဲ…။ ကၽြန္ေတာ္ ဝင္လာေတာ့ သူ အားတက္သြားသည္။ ကၽြန္ေတာ့္ကိုု ၾကည့္၍ အျပံဳးတစ္ခ်က္ႏွင့္ နႈတ္ဆက္သည္။ အဲဒီအျပံဳးကိုု အျမဲျမင္ေနရလွ်င္ ကၽြန္ေတာ့္မွာ ဘာမွ ေနာင္တ ရစရာ မရွိ။ ကၽြန္ေတာ့္ ဓါးကိုု ေျမွာက္လိုုက္သည္။ ကၽြန္ေတာ္တိုု႕ ႏွစ္ေယာက္ ေက်ာခ်င္းကပ္မိသည္။ ရန္သူေတြ အေဝးကိုု ရွဲသြားသည္။ ေသြးညီွနံမ်ားၾကားမွ ပန္းရနံေမႊးေမႊးကိုု ကၽြန္ေတာ္ ရလိုုက္သည္။ ေရာင္နီကေတာ့ ထံုုးစံအတိုုင္း မလင္းတလင္း…။

သိဂၤါေက်ာ္

7 comments:

Anonymous said...

ဖတ္လို႔ေကာင္းလိုက္တာ ...
ဂ်ဴ

သိ ဂၤ ါ ရ said...

ကဗ်ာကယာ ႏိူင္ေလရဲ႕ ...

sosegado said...

သုံးခါေလာက္ဖတ္တာ္ တကယ္ကုိ ကဗ်ာကယာႏုိင္ေလရဲ

ေတာင္ဇလပ္ said...

ဖတ္သြားပါတယ္...အားေပးလ်က္..

ေမာင္ဘႀကိဳင္(ခ်ဥ္ေပါင္ၿခံ) said...

ကပ်ာကယာကုိလာအားေပးသြားတယ္ဗ်ာ ႔ း)

မိုးဇက္ said...

ေရးဟန္ေတာ္ေတာ္မိုက္လာတယ္ ဒါမယ့္ ဘဝႏွစ္ခုလားတခုထည္းလား မကြဲျပားဘူး

Pyae Thaw (နည္းပညာ) said...

လာျပီးအားေပးသြားပါတယ္... အရမ္းေကာင္းတဲ့ post တစ္ခုပါပဲ။ ကြ်န္ေတာ့္ဆိုဒ္ကို ျပန္လာလည္ေပးဖို႔ ဖိတ္ေခၚအပ္ပါတယ္ ခင္ဗ်ာ